Pierwsze inspiracje i wpływy na muzykę perską
W starożytności muzyka perska czerpała liczne inspiracje – m.in. elementy kultur muzycznych Mezopotamii (m.in. instrumenty jak harfy czy pandury, koncepcje kosmologicznej interpretacji muzyki), ale również Indii czy Grecji. Sama też wpływała na muzykę innych krajów – potwierdzenie tego znajdujemy w Biblii, dowody są też w reliefach z III tysiąclecia p.n.e.
Silne wpływy arabskie i teorie etosu
Rozwój tej muzyki to czasy panowania dynastii Sasanidów (III-VI w.). Pochodzą z tego okresu pierwsze teorie – jak między innymi teoria etosu. Z kolei czasy panowania Arabów (VII-XII w.) to bardzo silny wpływ muzyki arabskiej. Persowie wnieśli do Arabów tradycję muzyczną, a Arabowie na przykład teorię muzyki.
Złoty okres muzyki nowoperskiej
W XIII-XVI wieku, za czasów władania dynastii Timurydów, nastał tzw. złoty okres muzyki nowoperskiej. To okres silnych związków z kulturą Azji Środkowej, a także wpływy na muzykę turecką. Przyjęcie islamu dodatkowo umocniło związki z narodem arabskim oraz kulturą. Zmienny stosunek do muzyki — raz pozytywny, raz niechętny (z powodu zakazów w Koranie) wyróżniał ten okres.
Tradycyjna muzyka perska
Muzyka perska tradycyjna to muzyka wokalna. Jest wykonywana także dzisiaj, wyróżnia się bogactwem, wątkami mitologicznymi typowymi dla Starożytnego Wschodu, w towarzystwie tamburynu, bębnów i innych instrumentów, ballady.
W formach lirycznych dominowały m.in. teksty poetów złotego wieku, m.in. Hafiza, Sadiego i innych. Instrumentem rytmicznym był jednostronny bęben dombak do skomplikowanych perskich rytmów. Na instrumentach wykonywano utwory o charakterze preludiów i interludiów. Obecnie instrumentarium jest znacznie mniejsze.
Kameralny charakter
Muzyka perska ma charakter kameralny, wyróżnia ją jednogłosowość. Nie ma w niej monotonii, w rzeczywistości jest niezwykle zróżnicowana, opiera się na skomplikowanym systemie wielu modeli melodycznych.
Muzyka współczesnego Iranu
Łączy elementy z tradycji z muzyką europejsko-turecką, rosyjską i gruzińską, a nawet muzyką amerykańską – popową, rozrywkową. Z kolei pieśni wojskowe i patriotyczne są nauczane w szkołach. Szkolnictwo nawiązuje do programu europejskiego, ale dzieci uczą się też gry na instrumentach narodowych, m.in. tar. Rozwija się w tym czasie także krytyka muzyczna i naukowe badania, głównie na temat klasycznej muzyki perskiej.